پژوهشگاه قرآن و حدیث فصلنامه اخلاق‌پژوهی 2476-3640 6 1 2023 05 22 The Justification of Moral Sacrifice in the Scriptures of the Abrahamic Religions چرایی ایثار اخلاقی در متون مقدّس ادیان ابراهیمی 13626 10.22034/ethics.2024.50922.1614 FA عبد الرحیم سلیمانی دانشیار دانشگاه مفید قم 0009-0006-2339-1093 Journal Article 2023 04 04 What drives a person to engage in actions that not only offer no personal benefit but also potentially cause harm, while only benefiting others? The sacred scriptures of the Abrahamic religions address this question by highlighting a triangular relationship between God, humanity, and others. It is emphasized that individuals should perform acts of kindness towards others for the sake of God, with the expectation of receiving divine rewards. Ultimately, it is the genuine and true essence of a human being that reaps the benefits of living an ethical life. While this answer forms the basis for ethical conduct, it does not completely resolve the underlying complexities. While it is true that these sacred texts present a triangular relationship, it is not the primary or ultimate objective for individuals to live ethically solely for themselves, even in alignment with their authentic selves. Rather, the ideal aim is for individuals to pursue goodness for the sake of goodness itself, recognizing the divine spark within them. According to the interpretation of the Noble Quran, it is inherent in human nature to incline towards righteousness. چرا باید انسان عملی انجام دهد که نه‌تنها برای او سودی ندارد، بلکه زیان‌بار است و تنها برای دیگران مفید است؟ در متون مقدّسِ ادیان ابراهیمی، در پاسخ به این پرسش، سه ضلع مثلثِ «خدا»، «انسان» و «دیگران»، برجسته می‌شود. انسان باید برای خدا به دیگران نیکی کند تا خداوند به او پاداش دهد. بنابراین، در نهایت، «خودِ» واقعی و اصیل انسان است که از اخلاقی‌زیستن سود می‌برد. سخن این است که این پاسخ با اینکه مبنایی برای عمل اخلاقی فراهم می‌آورد، ولی همۀ مشکل را حل نمی‌کند. درست است که در این متون مقدّس، مثلثی این‌گونه وجود دارد، اما اینکه انسان برای خود، حتی خودِ واقعی و اصیل، اخلاقی زندگی کند، مطلوب اصلی و آرمانی نیست، بلکه مطلوب آرمانی آن است که انسان به خاطر خودِ خوبی، خوبی کند؛ زیرا در انسان بارقه‌ای از الوهیت وجود دارد و نیز به تعبیر <em>قرآن مجید</em>، آدمی فطرتاً حق‌پرست است. https://ethics.riqh.ac.ir/article_13626_5d55e038facaf720cf4247cdce29cb27.pdf