پژوهشگاه قرآن و حدیث فصلنامه اخلاق‌پژوهی 2476-3640 2 5 2020 02 20 Friendship, Concern for the Other; A Look at Julia Annas’s Views in The Morality of Happiness دوستی‌‌، دغدغۀ دیگری؛ با تکیه بر آراء جولیا آناس در کتاب اخلاق سعادت 6 22 12944 FA نغمه پروان دکترای تخصصی دانشگاه آزاد اسلامی قم، قم، ایران. (نویسنده مسئول) محسن جوادی استاد دانشگاه قم 0000-0003-3534-8843 انشاء الله رحمتی استاد گروه فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی. واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2019 01 18 <span>The revival of virtue ethics in the last century was an origin of new philosophical debates over friendship. Neo-Aristotelian schools disregard Aristotle’s definition of happiness; therefore, they have revived and modified certain Aristotelian notions as well as ancient post-Aristotelian schools, introducing “friendship” and “care” for the other as inseparable components of human happiness. Moreover, since ancient Aristotelian schools considered the most important demand of virtue ethics to consist in rational formation of one’s feelings, emotions, and internal passions in order to enjoy an internally good life, they were always accused of self-centrism, among other things. In this paper, we deal with “care for the other” as a new component of modern virtue ethics and consider the importance and role of “care for the other” as well as friendship in human happiness from an Aristotelian and neo-Aristotelian perspectives. Then, we consider the reasons why Annas—a neo-Aristotelian philosopher—does not take ancient theories of happiness to be imbued with self-centrism and why she gives more weight to “friendship” and “care for the other” as compared to ancient theories. She seeks to find an answer to questions such as whether humans can, in addition to thinking of their own happiness, develop a care for the other in a non-instrumental way.</span> احیای دوبارۀ اخلاق فضیلت در سدۀ پیشین سرآغازی برای بحث‌های فلسفی جدیدی در حوزۀ دوستی قلمداد می‌شود. مکاتب نو ارسطویی که تعریف ارسطو از سعادت را مفهومی کم‌مایه تلقی می‌کنند‌‌، با احیا و نیز جرح و تعدیل مفاهیم ارسطویی و مکاتب پساارسطویی دوران باستان «دوستی» و «دغدغۀ دیگری» را به‌مثابۀ مؤلفه‌های جدایی‌ناپذیر از سعادت‌مندی آدمی به تعریف سعادت وارد کرده‌اند. افزون بر آن‌‌، چون مکاتب ارسطویی باستانی مهم‌ترین مطالبۀ اخلاق فضیلت را شکل دادن عقلانی احساسات‌‌، عواطف و هیجان درونی فرد، به‌منظور برخورداری از زندگیِ به لحاظ درونی خوبْ تلقی کرده‌اند‌‌، همواره در مظان اتهام‌هایی چون خودگزینانه بودن قرار گرفته‌اند. در این مقاله ضمن پرداختن به «دغدغۀدیگری» به‌عنوان مؤلفه‌ای جدید در اخلاق فضیلت نوین و بررسی اهمیت و نقش «دغدغۀدیگری» و دوستی در سعادت انسان از منظر ارسطو و نو ارسطوئیان بررسی می‌شود که آناس فیلسوف نو ارسطویی‌‌، بر چه اساسی نظریه‌های مکاتب باستانی در باب سعادت را آغشته به خودگزینی نمی‌داند و چرا برای «دوستی» و «دغدغۀ دیگری» وزنی بیش از مکاتب باستانی قائل است. او در صدد یافتن پاسخی است برای پرسش‌هایی از این دست که آیا انسان می‌تواند در عین حال که به سعادت‌مندی خویش می‌اندیشد‌‌، دغدغۀ دیگری را نیز به‌شیوه‌ای غیرابزاری در خود بپروراند؟ https://ethics.riqh.ac.ir/article_12944_b51e752f241b5d75fa137aa49571632f.pdf

پژوهشگاه قرآن و حدیث فصلنامه اخلاق‌پژوهی 2476-3640 2 5 2020 02 20 An Inquiry into the Relationship between Character Traits and Situations: Critical Analysis of Miller’s Response to Situationists’ objections جستاری در رابطۀ خصلت‌های منش و موقعیت‌ها: تحلیل انتقادی پاسخ میلر به اعتراضات موقعیت‌گرایان 24 46 12945 FA زهرا خزاعی استاد دانشگاه قم مرتضی گوهری پور مؤسسه بین المللی مطالعاتی نهج البلاغه - پژوهشگر Journal Article 2019 12 18 <span>Unlike virtue ethicistswho emphasize the existence of robust character traits in individuals, philosophical situationists argue that character traits do not exist. Based on the findings of social psychologists, situationists claim that the virtue ethicist's view of character traits is false. Arguments presented by situationists such as Harman, Doris, and Flanagan are grounded in empirical evidence provided by social psychologists; the empirical findings that lead to serious concerns and tensions for virtue ethics. In response to situationists, virtue ethicists, including Christian Miller, strived to defend the existence of character traits. The present paper is an attempt to introduce a novel and multidimensional viewpoint about the role of character traits and situations. First, the paper reviews Miller’s responses to situationists while elaborating on the situationists’ questions and arguments. Second, both stands are critically analyzed and evaluated and a novel viewpoint is suggested as a better alternative for understanding the basis of individual’s moral thoughts and actions. The paper proposes that the reality of individuals' moral thoughts and actions are neither solely based on situations, nor exclusively determined by robust character traits. Rather, it is a dual-aspect unit of character and situation that determines an individual’s moral thoughts and actions.</span> در برابر دیدگاه فیلسوفان اخلاق فضیلت‌گرا که بر وجود خصلت‌های استوار منش در افراد تأکید دارند‌‌، موقعیت‌گرا‌ها با ابتنا بر یافته‌های روان‌شناسان اجتماعی دیدگاه فیلسوفان اخلاق فضیلت‌گرا را مبنی بر وجود خصلت‌های منش‌‌، نادرست شمرده و مدعی‌اند چنین خصلت‌هایی تنها حاصل تصورات نادرست و ساده‌ای هستند که واقعا وجود ندارند. ابتنای مدعیات موقعیت‌گرایانی چون هارمن‌‌، دوریس و فلاناگان بر شواهد و واقعیت‌های تجربی روان‌شناسان اجتماعی‌‌، مسئله‌ای جدّی برای فضیلت‌گراها به شمار می‌رود. در واکنش به موقعیت‌گراها افراد مختلفی از جمله کریستین میلر تلاش کرده‌اند تا از خصلت‌های منش دفاع کنند. مقالهٔ حاضر ضمن تلاش برای بیان دقیقی از مسئلهٔ موقعیت‌گرایان‌‌، ابتدا به مرور پاسخ‌های میلر و سپس نقد و ارزیابی مواضع موقعیت‌گرایان و میلر پرداخته‌است و حاصل این تلاش از تحلیل و نقد مواضع دو طرف دعوا‌‌، ارائهٔ دیدگاهی دو وجهی دربارهٔ خصلت‌های منش است. واقعیت اندیشه و عمل اخلاقی افراد نه‌تنها بر اساس موقعیت‌ها و نه‌تنها مبتنی بر خصلت‌های منش است، بلکه یک واحد دو وجهی خصلت۔موقعیت متعین کنندهٔ اندیشه و عمل اخلاقی افراد است. https://ethics.riqh.ac.ir/article_12945_99ad4b73f17f167c122df2fec7b89fa8.pdf

پژوهشگاه قرآن و حدیث فصلنامه اخلاق‌پژوهی 2476-3640 2 5 2020 02 20 A Consideration of the Application of Virtue Ethics in Moral Training; Challenges and Opportunities بررسی کاربست اخلاق فضیلت در تربیت اخلاقی؛ چالش‌ها و فرصت‌ها 48 75 12946 FA سید علی اصغر هاشم زاده مدرس گروه معارف دانشگاه اصفهان 0000-0002-6204-9366 Journal Article 2019 06 30 <span>A common concern among advocates of Aristotelian virtue ethics is the problem of human character. The problem was particularly scrutinized by researchers of education in the last two centuries, and after the revival of virtue ethics in 1950s, it evolved into practical application of virtue-based approaches to moral training. Since then, character-based or virtue ethics faced new challenges mainly from advocates of care ethics and contextualists. They generally take the existence of character, and virtue for that matter, into question. In this paper, I begin by a consideration of how serious these challenges are through an analytic and critical method, and then I deal with the question: given the Aristotelian requirement of practical wisdom for virtue, is it an achievable goal to present a sage as a role-model for moral training of people in the society, particularly children and teenagers? If not, what is the purpose of virtue-based moral training? This paper is concerned with an inquiry into the nature and place of this goal in the human life today, together with an account of effective methods of training virtuous agents</span><span>.</span> یکی از نگرانی‌های مشترک در میان مدافعان اخلاق فضیلت ارسطویی‌‌، پرداختن به مسئلهٔ منش انسان‌هاست. این مسئله که در دو قرن گذشته، به طور خاص ‌‌مورد مداقهٔ پژوهشگران حوزهٔ تعلیم و تربیت بوده‌‌، پس از احیای اخلاق فضیلت ـ در دههٔ 1950 ـ به‌سوی کاربست عملی رویکردهای فضیلت‌محور در تربیت اخلاقی، پیش رفته است. از آن زمان تا کنون‌‌، چالش‌های جدیدی در برابر اخلاق متکی به منش یا اخلاق فضیلت‌محور به وجود آمده که عمدهٔ آن‌ها از سوی طرفداران اخلاق مراقبت و موقعیت‌گرایان مطرح شده‌اند و عموماً خودِ وجود منش و به‌طور ضمنی فضیلت‌‌، زیر سؤال می‌رود. در این مقاله، به روشی تحلیلی و انتقادی می‌کوشیم تا نخست‌‌، میزان‌ جدّی بودن این چالش‌ها را بررسی کنیم و سپس به این مسئله می‌پردازیم که آیا بر مبنای فهم ارسطویی که فضیلت را نیازمند حکمت عملی می‌داند، ارائهٔ الگویی از یک انسان حکیم‌‌، می‌تواند هدفی دست‌یافتنی و معقول برای تربیت اخلاقی افراد جامعه وبه‌ویژه کودکان و نوجوانان، باشد؟ و اگر چنین نباشد‌‌، هدف از تربیت اخلاقیِ فضیلت‌محور چه خواهد بود؟ واکاوی ماهیت این هدف و جایگاه آن در سیمای کلی زندگی انسان امروز‌‌، همراه با تبیینی از شیوه‌هایی مؤثر در رشد عامل فضیلت‌مند‌‌، از دیگر مباحث مطرح شده در این مقاله هستند. https://ethics.riqh.ac.ir/article_12946_8d91987f73884116f9e33ea4145317c5.pdf

پژوهشگاه قرآن و حدیث فصلنامه اخلاق‌پژوهی 2476-3640 2 5 2020 03 13 A Consideration and Critique of Bergson’s Moral Theory and Its Foundations with a Focus on a Critique of Kant’s Deontological Ethics بررسی و نقد نظریۀ اخلاقی برگسون و مبانی آن با تأکید بر نقد اخلاق تکلیف‌محور کانت 77 104 12947 FA مریم عباسی کشکولی دانشگاه شیراز لاله حقیقت دانشگاه شیراز صبورا حاجی علی اورکپور دانشگاه شیراز Journal Article 2019 11 30 <span>Since the beginning of philosophical thought until Kant, the faculty of theoretical reason was deemed the foundation of the faculty of practical reason. One influential philosopher in the West, working on practical reason and morality, was Henry Bergson–the French philosopher. In his intellectual system, perception is reinterpreted as the first result of action and reaction, and the human image with the external world, action, and the faculty of practical reason are viewed as having primacy over theoretical reasoning. The result of this fundamental turn is manifested in Bergson’s ethics. Given the predominant atmosphere in Bergson’s period, this modern philosopher is concerned with the revival of the moral and axiological human, elaborating his ethics in two realms: social ethics under “closed morality” and “human open morality.” In his close morality, he tries to correct errors in Kant’s deontological ethics, opening the path to the flourishing of a new ethics in terms of prominent models as moral models. Bergson rejects autonomous reason as the foundation of morality. In his account of open morality, he establishes it upon an evolved rationality, which reaches passion and consciousness in its creative development and reconnection with life, and can guide the human to acquisition of genuine knowledge.</span> از سرآغاز تفکر فلسفی تا ظهور کانت،‌‌ قوۀ عقل نظری، بنیاد قوۀ عقل عملی لحاظ شده است. از جمله فیلسوفان صاحب نظر و تأثیرگذار غرب ـ در حوزۀ عقل عملی و اخلاق‌‌ ـ هانری برگسون فرانسوی است. در نظام فکری برگسون‌‌، با تغییر معنای ادراک به‌عنوان نخستین ثمرۀ کنش و واکنش، ایماژ انسان با عالم خارج‌‌، عمل و قوۀ عقل عملی بر نظر‌ورزیْ تقدم می‌یابد و نتیجۀ این چرخش مبنایی‌‌، در اخلاق برگسون نمایان می‌گردد. با توجه به فضای حاکم بر زمانۀ برگسون‌‌، این فیلسوف دورۀ تجدد با دغدغۀ احیای انسان اخلاقی و ارزشی‌‌، اخلاق خود را در دو ساحت اخلاق اجتماعی با عنوان «اخلاق بسته» و ساحت «اخلاق گشودۀ بشری» شرح و بسط می‌دهد. او در اخلاق بسته می‌کوشد تا علاوه ‌بر اصلاح خطاهای موجود در اخلاق تکلیف کانت‌‌، زمینه را برای شکوفایی و تبلور اخلاقی نو‌‌، در قالب الگو‌های برجسته به‌مثابۀ اسوه‌های اخلاقی‌‌، فراهم کند. برگسون، عقل خود‌آیین را به‌عنوان بنیاد اخلاق نمی‌پذیرد و در تبیین اخلاق باز‌‌، آن را بر بنیاد عقلانیت تکامل‌یافته‌ای بنا می‌گذارد که در سیر تطوّر خلّاق با پیوند مجدد با حیات‌‌، به شور و شعور رسیده و می‌تواند راهبر انسان در کسب معرفت حقیقی باشد. https://ethics.riqh.ac.ir/article_12947_51278e80142f5fefbe0cf9b9dc050d2b.pdf

پژوهشگاه قرآن و حدیث فصلنامه اخلاق‌پژوهی 2476-3640 2 5 2020 02 20 An Analysis of the Role of “Compassion” as the Guide to Morality in Persuading the Audience تحلیل نقش «دلسوزی» هدایتگر اخلاق در متقاعدسازی مخاطب 106 122 12948 FA ماریه سیدقریشی استادیار دانشگاه تهران، تهران، ایران. (نویسنده مسئول) عبدالله عمادی دانشجوی دورهٔ دکتری دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2019 12 27 <span>A moral guide is someone who instructs others to do good/right things and abandon bad/wrong things. The present research aims at providing an analysis of compassion as a guiding character which convinces the audience. The method of the research is analysis of data and logical analysis. The statistical population consists of students of Islamic doctrines and audiences of enjoining the right and forbidding the wrong. The sample consists of 55 people purposefully selected. Coding and logical analysis of the data show that compassion is distinguished by five behaviors, leading to the persuasion of the audience in central and peripheral ways. The central way points to the great importance of the message and informs the audience of his undesirable condition, directing his attention to the content of the message. The peripheral way gives the audience a good sense of himself, creates a pleasant feeling toward the guide and trust in him, and encourages a sense of compensation, thus directing the audience's attention to the person who sends the message.</span> هدایتگر یا راهنمای اخلاق‌‌، کسی است که دیگران را به انجام کار خوب / درست و ترک کار بد‌ ‌/‌ نادرست راهنمایی می‌کند. هدف پژوهش حاضر‌‌، تحلیل نقش شفقت و دلسوزی به مثابه منش و رفتار هدایتگر اخلاق در متقاعدسازی مخاطب است. روش پژوهش از نوع تحلیل داده‌بنیاد و تحلیل منطقی است. جامعهٔ آماری‌‌، دانشجویان کلاس معارف‌‌، متربیان و مخاطبان امر به معروف و نهی از منکر هستند و نمونهٔ تحقیق شامل 55 نفر از آنها ـ به صورت هدفمند ـ است. از کُدگذاری و تحلیل منطقی داده‌ها، این نتایج بدست آمد که دلسوزی هدایتگر با پنج گونه رفتار متمایز می‌شود و از دو مسیر مرکزی و پیرامونی‌‌، به متقاعدسازی مخاطب می‌انجامد؛ مسیر مرکزی‌‌، با نشانگری اهمیت بالای پیام و آگاهی‌بخشی به مخاطب نسبت به ناگواری وضعیتش‌‌، توجه او را به محتوای پیام معطوف می‌کند. مسیر پیرامونی با ایجاد احساس مثبت مخاطب نسبت به خود‌‌، ایجاد احساس محبوبیت نسبت به هدایتگر و قابل اعتماد بودن وی‌‌، برانگیختن حس جبران لطف‌‌، توجه مخاطب را به شخص پیام‌فرست معطوف می‌کند. https://ethics.riqh.ac.ir/article_12948_80dba51b0a620e1d3a7488d5a179672e.pdf

پژوهشگاه قرآن و حدیث فصلنامه اخلاق‌پژوهی 2476-3640 2 5 2020 02 20 Amir al-Mu’minin’s Moral Approach to Politics and its Function in Engendering Soft Power رویکرد امام علی (ع) به اخلاق در حوزۀ سیاست و کارکرد آن در تولید قدرت نرم 124 144 12949 FA اشرف السادات شنایی دانشجوی دانشگاه علوم قرآن و حدیث قم سید محمدکاظم طباطبایی دانشگاه قرآن و حدیث قم 1111-1111-1111-1111 Journal Article 2019 01 30 <span>Soft power is resultant from the positive and fine face of power, in which policies are positively manifested such that people realize a government’s goals without compulsion. One significant source of engendering soft power is observance of morality in politics. In this paper, we deploy a document-based method with a descriptive-analytic approach to consider Amir al-Mu’minin’s approach to morality in politics and its function in engendering soft power. According to this research, Amir al-Mu’minin was strictly committed to moral values, and his approach to morality rests on four principles: “moralism and non-instrumental attitude toward morality,” “constancy and inflexibility of moral values even in the most challenging political circumstances,” “control of power with morality,” and “correlation and connection between morality and politics.” This approach leads to the establishment of moral values in the society and prevents the corruption of the centers of power and politics. Therefore, it is highly efficient in engendering soft power. A rediscovery of Imam ‘Ali’s approach to morality reveals the problems of soft power theory, such as instrumental and utilitarian view of morality, values being relative and matters of taste, and the separation between morality and politics.</span> قدرت ‌نرم، برآیندی‌ از چهرهٔ مثبت و لطیف قدرت است که در آن جلوهٔ مثبتی از سیاست‌ها ارائه می‌شود؛ به‌طوری که مردم بدون هیچ اجبار و اِکراهی، اهداف حکومت را محقّق سازند. یکی از منابع مهم تولید قدرت ‌نرم، رعایت اخلاق در حوزهٔ سیاست است. در این مقاله ـ به روش اِسنادی و با رویکرد توصیفی۔ تحلیلی ـ به بررسی رویکرد امام علی (ع) به اخلاق در حوزهٔ سیاست و کارکرد آن در تولید قدرت نرم، پرداخته شده است‌‌. نتیجهٔ پژوهش، مشخص می‌سازد که امام علی (ع) به شدّت و سرسختانه به رعایت ارزش‌های اخلاقی پایبند بوده‌اند و رویکرد آن‌ حضرت به اخلاق در حوزهٔ سیاست، بر پایهٔ چهار اصل ـ «اصالت اخلاق و عدم استفاده ابزاری از آن»، «ثبات ارزش‌های اخلاقی و انعطاف‌ناپذیری آن حتی در حادترین شرایط سیاسی»، «کنترل و مهار قدرت توسط اخلاق» و «همبستگی و پیوستگی اخلاق و سیاست» ـ استوار است. این رویکرد، سبب نهادینه شدن ارزش‌های اخلاقی در جامعه شده و مانع بروز فساد در مراکز تجمیع قدرت و سیاست خواهد بود و به همین دلیل، کارآیی و کارآمدی بالایی در تولید قدرتِ ‌نرم دارد. شناخت رویکرد علوی به اخلاق، اشکالات نظریهٔ قدرت ‌نرم ـ همچون نگاه ابزاری و سودگرایانه به اخلاق، نسبی و سلیقه‌ای بودن ارزش‌ها، و جدایی اخلاق از سیاست ـ را بیش از پیش آشکار می‌سازد. https://ethics.riqh.ac.ir/article_12949_13931ab77465eda9ac947bead175534e.pdf